เคยไหมที่เราทำอะไรในความสัมพันธ์แล้วตัวเองก็แปลกใจ? บางทีอาจโกรธจัดทั้งที่เหตุการณ์ไม่ได้ร้ายแรงขนาดนั้น หรือบางทีอาจหลบหนีพอดีตอนที่แฟนเข้ามาใกล้ เราหลายคนมีรูปแบบพฤติกรรมที่ไม่ได้เลือกมาเอง รูปแบบเหล่านี้มักมีรากฐานมาจากสิ่งที่เราเคยประสบตอนเด็กๆ นี่ไม่ใช่จุดอ่อน แต่เป็นเรื่องปกติของความเป็นมนุษย์
วัยเด็กทิ้งร่องรอยไว้ กับความรักด้วย
จอห์น โบว์ลบี้ นักจิตวิทยาได้พัฒนาทฤษฎีความผูกพันในช่วงกลางศตวรรษที่ 20 ผลงานของเขามีอิทธิพลอย่างมากต่อความเข้าใจเรื่องความสัมพันธ์ในวัยแรกเกิดที่มาหล่อหลอมเรา เรื่องนี้สรุปง่ายๆ ได้ว่า วิธีที่เราเรียนรู้การผูกพันกับผู้ดูแลตอนเป็นเด็ก มักจะกลายเป็นแม่แบบในจิตใต้สำนึกสำหรับความสัมพันธ์ใกล้ชิดเมื่อเราโตขึ้น
ถ้าตอนเด็กเราเรียนรู้ว่าความรักเป็นสิ่งที่คาดเดาไม่ได้ พ่อหรือแม่วันหนึ่งอาจอบอุ่นและใส่ใจ แต่อีกวันหนึ่งอาจเย็นชาและเฉยเมย เมื่อเราโตขึ้นเราอาจค้นหาการยอมรับจากแฟนอย่างไม่หยุดหย่อน ไม่ใช่เพราะเราขาดความมั่นใจโดยธรรมชาติ แต่เพราะระบบประสาทของเราเรียนรู้ตั้งแต่เล็กว่าความรักอาจหายไป และระบบประสาทนั้นจดจำได้
นี่ไม่ใช่เรื่องโทษพ่อแม่หรือไปขุดคุ้ยอดีตเพื่อตัวเอง แต่เป็นเรื่องการทำความเข้าใจว่าทำไมเราถึงทำอย่างที่ทำ เพื่อที่เราจะได้เริ่มเลือกแนวทางใหม่
เมื่ออดีตมาเจอปัจจุบัน
สิ่งที่น่าสนใจและท้าทายที่สุดเรื่องหนึ่งของความสัมพันธ์ใกล้ชิดคือ มันปลุกความเปราะบางที่ลึกที่สุดของเราขึ้นมา แฟนของเราไม่ใช่แม่หรือพ่อของเรา แต่สมองเรามักไม่รู้เรื่องนี้เสมอไป ในช่วงเวลาที่มีความขัดแย้ง การปฏิเสธ หรือความเหงา บาดแผลเก่าอาจแตกออกมา และเราไม่ได้ตอบสนองต่อสถานการณ์ตรงหน้า แต่ตอบสนองต่อสถานการณ์ที่เราเคยเผชิญตอนเป็นเด็ก
พีท วอล์กเกอร์ นักบำบัดและนักเขียน อธิบายสิ่งนี้ว่าเป็นการ "ถอยกลับไปหาตัวตนในอดีต" ที่เราในช่วงเครียดอาจกลับไปใช้วิธีรอดของเด็กอีกครั้ง อาจด้วยการต่อสู้ หลบหนี หยุดนิ่ง
การเข้าใจรูปแบบเหล่านี้ไม่ได้ทำให้เราหยุดรู้สึก แต่ช่วยให้เราเลือกได้มากขึ้น เมื่อเราเริ่มสังเกตว่าเราตอบสนองจากบาดแผลเก่า เราก็เริ่มมีพื้นที่ให้เลือกว่าจะทำอย่างไรต่อ
ถ้าหัวข้อนี้สะเทือนใจและอยากคุยต่อ AIA ผู้ช่วยส่วนตัวด้านจิตใจ พร้อมฟังและร่วมสำรวจความรู้สึกเหล่านี้ไปด้วยกันแบบไม่ตัดสิน เพื่อให้เราเข้าใจตัวเองและสร้างความสัมพันธ์ที่ดีขึ้น
AIA kender disse teorier og kan hjælpe dig med at forstå dem i din egen situation.
Åbn AIA →