Hvað laðar okkur að öðrum manneskjum?

Hefur þú einhvern tíma hitt manneskju og strax fundið að eitthvað sérstakt væri við hana — án þess að geta sett nákvæmlega fingur á hvað? Sú tilfinning er ekki tilviljun. Aðdráttarafl er flókið samspil sálfræði, líffræði og lífssögu, og að skilja það getur gefið okkur mun dýpri innsýn í hvern við sækjumst eftir — og hvers vegna.

Við sækjumst að því kunnuglega — og því sem vantar

Ein best skjalfesta kenningin í tengslafræði er svokölluð festingarkenning, þróuð af John Bowlby og síðar útfærð af Mary Ainsworth. Hún segir okkur að snemmbærar samskiptar sem við höfum átt — venjulega við foreldra okkar — móta innri væntingar okkar til kærleikans. Án þess að við gerum okkur fulla grein fyrir því, sækjumst við oft að mökum sem minna okkur á eitthvað kunnuglegt, eitthvað sem við þekkjum frá barnæsku. Það getur verið öryggi og hlýja — en það getur líka, því miður, verið ringulreið og ófyrirsjáanleiki.

Þetta þýðir ekki að við séum dæmd til að endurtaka mynstur. En það er dýrmætt að spyrja sig: hvað er það eiginlega sem ég bregst við þegar ég finn til aðdráttarafls gagnvart ákveðinni tegund manneskju?

Líkindi og munur — hvað vegur þyngst?

Það er gömul hugmynd að gagnstæður dragi hvorn annan að sér. Rannsóknirnar mála flóknari mynd. Sálfræðingurinn Donn Byrne komst að því í klassískum rannsóknum sínum að við sækjumst almennt að manneskjum með svipað gildi, viðhorf og lífssýn. Það er skiljanlegt — við leitum eftir staðfestingu og skilningi, og við finnum það auðveldar hjá þeim sem líta á heiminn á svipaðan hátt og við.

Og engu að síður getur sterk segulkraftur myndast milli manneskja sem bæta hvora aðra upp. Inndræg manneskja getur sóst eftir orku úthverfrar manneskju. Sá sem á erfitt með að sýna tilfinningar getur fundið hvíld hjá þeim sem gefur þeim rými. Þetta snýst ekki endilega um gagnstæður — heldur um að hin manneskjan hefur eitthvað sem við saknum sjálf eða viljum meira af.

Aðdráttarafl sem spegill

Kannski er það heiðarlegasta sem við getum sagt um aðdráttarafl þetta: það afhjúpar eitthvað um okkur sjálf. Hvern við finnum áhugaverðan, hvern við finnum fallegan, hvern við getum ekki hætt að hugsa um — það eru ekki tilviljunir. Það eru upplýsingar um þarfir okkar, sár okkar, draumar okkar og óupplifaðar hliðar okkar.

Það er einmitt þess vegna sem vinna við að skilja aðdráttarmynstur okkar er svo miðlæg í persónulegri þróun. Ekki til að greina galdurinn út úr kærleikanum, heldur til að mæta honum með meiri meðvitund. Þegar við vitum hvað knýr okkur, getum við tekið ákvarðanir sem eru í samræmi við hverra við viljum vera — og hvað við viljum skapa í samböndum okkar.

Aðdráttarafl er sjaldan hreint og skynsamlegt. Það er fléttað saman við allt sem við erum — og allt sem við viljum verða. Og það er einmitt það sem gerir það svo heillandi.

Hvað með þig — þegar þú hugsar um þær manneskjur sem þú hefur fundið sterkast til aðdráttarafls gagnvart í lífi þínu, hvað telur þú að þær segi þér um þig sjálf/n?