اکثر ما هرگز همان حرفهایی که در لحظات تنهایی با خودمان میزنیم را به دوست خوبمان نمیگوییم. دیگران را با گرمی و درک دلداری میدهیم — اما با خودمان با انتقاد، شرم و انتظار بهتر بودن برخورد میکنیم. اگر با خودتان همانطور که با عزیزانتان رفتار میکنید، مهربان باشید، چه اتفاقی میافتد؟ دقیقاً همین سوال در قلب مفهوم خودشفقتی قرار دارد.
خودشفقتی دقیقاً چیست؟
خودشفقتی با خودترحمی یا بهانهتراشی برای خود یکی نیست. همچنین نوعی خودخواهی درونگرا نیز نیست. روانشناس کریستین نف که یکی از پژوهشگران برجسته دنیا در این حوزه است، خودشفقتی را شامل سه عنصر میداند: مهربانی با خود، پذیرش این که رنج و اشتباه بخشی از انسان بودن است، و توجه آگاهانه و غیرقضاوتی به احساسات خود.
به نظر ساده میرسد. اما در عمل هر چیزی جز ساده است. برای بسیاری از ما صدای درونی تیز، بیحوصله و بیرحم است — و ما واقعاً فکر میکنیم که به ما کمک میکند. که خودانتقادی ما را هوشیار و با انگیزه نگه میدارد. اما تحقیقات برعکس را نشان میدهند: خودانتقادی بیش از حد با اضطراب، افسردگی و قدرت تحمل کمتر ارتباط دارد. در حالی که خودشفقتی با ثبات عاطفی بیشتر و توانایی بهتر برای برخاستن بعد از شکست مرتبط است.
چرا انجامش اینقدر سخت است؟
یکی از دلایلی که خودشفقتی غریبه به نظر میرسد این است که بسیاری از ما یاد گرفتهایم باید مراقبت را شایسته باشیم. باید کاری انجام دهیم، به هدفی برسیم، "به اندازه کافی خوب" باشیم — تا بتوانیم استراحت کنیم. این باور عمیق نشسته، غالباً در کودکی کاشته شده، و بیشتر از آنچه میدانیم ما را کنترل میکند.
بُعد فرهنگی نیز وجود دارد. در بسیاری از جوامع، از جمله جامعه ما، سنت قویای وجود دارد که نباید شکایت کنیم، زیادی خودمان را مطرح نکنیم و خودمان را اداره کنیم. ملاقات با خود با باز بودن و مراقبت میتواند مثل شکستن این قوانین ناگفته باشد — مثل چیزی ضعیف یا غلط.
خوشبختانه در این مسیر تنها نیستیم. ابزارهایی مثل AIA میتوانند راهنمای شخصی ما در یادگیری مهربانتر بودن با خودمان باشند و کمک کنند تا قدم به قدم این مهارت مهم زندگی را بیاموزیم.
AIA kender disse teorier og kan hjælpe dig med at forstå dem i din egen situation.
Åbn AIA →